Posle Prvog svetskog rata Beograd preuzima sistem od Belgijskog društva i razvija tramvajski saobraćaj. Beograđane je 1923. godine prevozilo trideset modernih „Simensovih” tramvaja, deset tramvaja „AEG” i trideset „Simensovih” prikolica zahvaljujući ratnoj reparaciji. Pet godina kasnije stiže još 40 tramvaja. Već 1932. godine Beograd je imao trinaest tramvasjskih linija i 96 tramvaja, a tri godine kasnije otvorena je Zemunska linija. Domaće fabrike iz Slavonskog Broda i Smederevske Palanke uključuju se u proizvodnju tramvaja sa stranim delovima. Pred sam Drugi svetski rat poručeno je 15 tramvaja „Breda”, ali do Beograda je stiglo svega šest, tako da je bilo deset linija na mreži koja ima obrise današnjeg tramvajskog sistema Beograda. Ako izuzmemo liniju 1 koju su na Terazijama zamenili trolejbusi, linije 2, 3, 6, 10 i 13 imale su trase slične današnjim.

Drugi svetski rat znatno je oštetio tramvajski sistem, no u periodu posle rata je obnovljen. Prva nabavka novih tramvaja posle rata počinje 1953. godine, a najveća posleratna nabavka bila je 1960. godine. Češki „ČKD” počinju da se nabavljaju 1972. godine, a prvi zglobni tramvaj koji je i danas tipičan za Beogradske ulice kupljen je 1980. godine. Tokom 1970-ih pojavili su se planovi da se u gradu izgradi metro sistem, ali su 1982. godine odbijeni jer je donesena odluka kako će se proširiti već postojeća tramvajska mreža. Novobeogradske linije 7, 9 i 11 proradile su 1984. godine, a tramvajski depo na Novom Beogradu otvoren je 1988. godine i u njemu je bilo 150 zglobnih „ČKD”. Godine 1985. postavljeno je 45 km novih šina, a tramvaji su prelaskom reke Save počeli sa prevozom putnika i u Novom Beogradu.